thomas-be

NYPL - Kerouac's pipe

2012-01-27T02:27:00.000+01:00

Incredulità di san Tommaso

2012-01-21T15:10:00.000+01:00

Epistulae Morales - Liber V - Ep. L

2011-12-26T20:04:00.002+01:00

"Robora in rectum quamvis flexa revocabis; curvatas trabes calor explicat et aliter natae in id finguntur quod usus noster exigit: quanto facilius animus accipit formam, flexibilis et omni umore obsequentior!"

- Seneca

Olympia - sm2

2011-11-21T14:56:00.001+01:00

注意事項

2011-08-29T22:48:00.002+02:00

注意事項

注 [zhù] pour; (F註) notes; 注意 zhùyì pay attention; 注视 gaze

意 [yì] (意思, 意义) meaning; 愿意 willing; 意见 opinion

注意 ¹zhùyì* v./n. pay attention to

事 [shì] thing, event; 事情 shìqing situation

項(S项) [xiàng] (項目 xiàngmù) item

Gelett Burgess' Utopia ?

2011-07-14T23:14:00.000+02:00

6075 metros sobre el nivel del mar

2011-07-01T02:25:00.001+02:00

Solsticio en Machu Picchu

2011-06-22T07:34:00.002+02:00

Busrit Talula

2011-05-27T04:54:00.000+02:00

19°2'42"S 65°15'31"W

2011-05-22T19:10:00.002+02:00

Schaars goed

2011-04-27T03:39:00.001+02:00

Het stapeltje Argentijnse pesos en centavos op de foto hierboven is samen ongeveer één euro waard. En toch is het schaars goed, er zijn niet genoeg muntstukken in omloop. Ook bankbiljetten wisselen is vaak een probleem. In de supermarkt betalen met een briefje van 100 peso - ongeveer twintig euro - is al moeilijk. Het fijne weet ik er nog niet van, al heb ik de indruk dat deze man er voor iets tussen zit.

WB in BA

2011-04-22T22:22:00.000+02:00

Centro Cultural Recoleta - Imágenes e historias

Ode aan de Scheldelaan

2011-04-15T09:23:00.002+02:00

[Venezia - Maggio 2009]

Railtracking L.47 Troisvièrges

2011-04-12T22:53:00.001+02:00

Arendsnest Zuiderpershuis

2011-04-12T21:07:00.001+02:00

Filosoof met hamer

2011-03-20T17:57:00.001+01:00

3,14

2011-03-14T21:19:00.000+01:00

Zie, 'k geef u thans, geleerden en leeken, ouden van dagen, frissche studenten, weinige regeltjes, die mij zijn gebleken, vaak nuttig te werken voor tal van docenten. Zie nu hoeveel decimalen.

2011-02-18T17:45:00.001+01:00

Een nieuwe stad verkennen, hoe begin je daar aan? Spring je op één van de hop on/hop off bussen die je in elke grootstad ziet rondrijden? Of ga je op zelf op zoek naar de alternatieve trekpleisters? In het eerste geval krijg je niet meer te zien dan een haastig overzicht, waarbij je geen tijd krijgt om de historische en culturele waarde van de gebouwen en pleinen naar waarde te schatten - en als je alleen op zoek gaat naar de minder bekende verborgen parels van een stad, loop je het risico om doelloos te blijven ronddolen.

Voor wie plant om Buenos Aires te verkennen, lonkt er een aantrekkelijke binnenweg: laat je gidsen door de locals. Desvío Buenos Aires is een gloednieuw project van twee Antwerpse jongedames - een kunsthistorica en een sociologe - die allebei al een tijdje in de Argentijnse hoofdstad resideren. Zelf omschrijven ze hun project als volgt:

"Desvío Buenos Aires is een educatief en toeristisch project dat bezoekers van de Argentijnse hoofdstad de mogelijkheid biedt om de stad en haar kunstscène op alternatieve wijze te leren kennen. Het gaat hier zowel om straattheater als om de kunst uit het Museum van Schone Kunsten, zowel om sociaal-artistieke projecten als om het werk van een gerenommeerd kunstenaar, aangezien al deze artistieke uitingen bijdragen tot de unieke Argentijnse identiteit. Via geleide excursies leiden we de bezoekers rond langs deze artistieke, maar vaak ook politieke en sociale, fenomenen."

Desvío Buenos Aires biedt een omweg rond de georganiseerde rondritten - en ze zorgen ervoor dat je niet verdwaalt. Ik heb alvast een vliegtuigticket gekocht, u toch ook?

Robo-rainbow

2011-02-04T12:50:00.000+01:00

robo-rainbow from mudlevel on Vimeo.

Die Windsbraut

2011-01-31T12:35:00.003+01:00

Oskar Kokoschka (1886-1980) wandelde al eens voorbij op deze blog, vorige week donderdag liep ik hem opnieuw tegen het lijf in Turnhout. In de Warande bracht SKaGen het stuk Almschi, een theatervoorstelling die uit de pen van Annelies Verbeke rolde.

Alma Mahler eiste meesterwerken van alle mannen die haar aanbaden. Liefde vormt de basis voor een sterke drijfveer, zo blijkt, want haar echtgenoten drukten stuk voor stuk hun stempel op de tijdsgeest. Gustav Mahler componeerde, Walter Gropius bouwde, en Franz Werfel schreef; allemaal deden ze het ter ere van haar. Ook Kokoschka wierp zich in de strijd en schilderde 'Die Windsbraut' (1913/1914). Jammer genoeg voor hem bleek Alma niet onder de indruk - een oordeel dat niet gedeeld wordt door ondergetekende.

Zoek de zeven verschillen..

2011-01-26T17:54:00.002+01:00

Tijdens een blitzbezoekje aan de tentoonstelling in het KMSK vorige week stond ik voor 'Shebirat Ha Kelim' van Anselm Kiefer (boven) - en dat deed me enorm denken aan Paul Klee's Angelus Novus (onder). Een loze associatie, of toch iets om over na te denken?

The Story of Stuff

2011-01-26T10:29:00.000+01:00

The Story of Stuff

Deadline

2011-01-16T22:40:00.000+01:00

L'Horloge

Horloge! dieu sinistre, effrayant, impassible,
Dont le doigt nous menace et nous dit: «Souviens-toi!
Les vibrantes Douleurs dans ton coeur plein d'effroi
Se planteront bientôt comme dans une cible;

Le Plaisir vaporeux fuira vers l'horizon
Ainsi qu'une sylphide au fond de la coulisse;
Chaque instant te dévore un morceau du délice
À chaque homme accordé pour toute sa saison.

Trois mille six cents fois par heure, la Seconde
Chuchote: Souviens-toi! — Rapide, avec sa voix
D'insecte, Maintenant dit: Je suis Autrefois,
Et j'ai pompé ta vie avec ma trompe immonde!

Remember! Souviens-toi! prodigue! Esto memor!
(Mon gosier de métal parle toutes les langues.)
Les minutes, mortel folâtre, sont des gangues
Qu'il ne faut pas lâcher sans en extraire l'or!

Souviens-toi que le Temps est un joueur avide
Qui gagne sans tricher, à tout coup! c'est la loi.
Le jour décroît; la nuit augmente; Souviens-toi!
Le gouffre a toujours soif; la clepsydre se vide.

Tantôt sonnera l'heure où le divin Hasard,
Où l'auguste Vertu, ton épouse encor vierge,
Où le Repentir même (oh! la dernière auberge!),
Où tout te dira Meurs, vieux lâche! il est trop tard!

— Charles Baudelaire

No Government? Great Country! #ShameBE

2011-01-11T16:35:00.002+01:00

Het opiniestuk 'Welterusten, meneer de student' dat vorige week te lezen was in de Morgen, heeft reactie uitgelokt.

Klik door naar de website van de organisatoren: No Government? Great Country!

Ken Robinson on Creativity

2011-01-04T17:58:00.002+01:00

2010-12-21T21:45:00.003+01:00

Little Baby Jesus of Flandr from Flanders Image on Vimeo.

Theater Stap

Winter in Berlijn

2010-12-03T20:38:00.001+01:00

Na twee weken rondslenteren in Berlijn ben ik nog niet aan Brandenburger Tor geraakt. Ook niet echt nodig, want ik zag net bovenstaande foto op deStandaard.. Blij dat ik hier in de zomer heb gestudeerd!

Een geniale gek?

2010-11-07T21:08:00.000+01:00

Gisteren tijdens de dwaaltocht door de gangen van deSingel, wandelden we op goed geluk de Muziekstudio in de nieuwe vleugel binnen. Vanaf middernacht waren er 'dingetjes van' te beluisteren. De Nederlander Joost Conijn (°1971) was aan het woord. Hij bracht een verhaal over een zelfgebouwde houten auto, die ook hout als brandstof gebruikte, waarmee hij doorheen heel Oost-Europa was gereden. De foto's waar hij zijn verhaal mee illustreerde, leken me te mooi om waar te zijn. Daarna volgde een korte reportage over een roedel buurjongens en -meisjes, die zijn kunstenaarsatelier op regelmatige basis onveilig kwamen maken. De kwajongensstreken en het ravotten in de bergen zand deden de twijfel wat vervagen. Dit portret van de buurtkindjes, die hij een jaar lang met een camera in de hand observeerde, kon inderdaad wel kloppen. Was het verhaal van de houten auto dan ook waar?

Toen hij met zijn laatste verhaal van wal stak, werd ik helemaal meegezogen in zijn fantastische avontuur. Ofwel is Joost Conijn een geweldig perfomer, die de hele zaal blaasjes wijs maakt alsof het een lieve lust is; of het is een geniale gek. Na het avontuur met de houten auto, legde hij de lat voor zichzelf wat hoger. Een paar kilometer, om precies te zijn. En een continent verder.

Voor NRC Handelsblad hield hij een dagboek bij van zijn vier maanden lange reis, in een zelfgebouwd vliegtuig. Hieronder het krantenknipsels 'De piloot van goed en kwaad', het verhaal dat Joost op de Nachten ook vertelde.

Wat ik me nu vooral afvraag, is hoe het idee voor de hele onderneming ontstaan is. Zou hij 's morgens wakker worden en bij zichzelf denken: 'Joost jongen, dat hele gedoe met die houten auto, dat was enig. Vandaag is de tijd gekomen om een vliegtuig te bouwen en daarmee naar Kenia te vliegen' ?

Wie is het ?

2010-11-02T22:59:00.000+01:00

Op de tentoonstelling van Annie Leibovitz in C/O Berlin stootte ik op bovenstaande foto, dat was de kiem voor mijn fascinatie voor fotografie. Net kwam ik de foto tijdens een dwaaltocht op het web opnieuw tegen. Rarara, wie is het?

'Victimes de la Passion'

2010-10-21T17:18:00.001+02:00

Robert Devriendt stelt tentoon in Museum M in Leuven. Blijkbaar wordt zijn werk wat overschaduwd door de Bijbel van Anjou, want alle suppoosten stuurden ons in de richting van die zaal. De ijver en vlijt van de zaalwachters ten spijt, het grootste deel van de tijd hebben we doorgebracht met het bestuderen van de minuscule schilderijen van Devriendt. Hieronder enkele indrukken.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

FOXP2

2010-10-20T23:42:00.000+02:00

Linguïsten maken onderling al een tijdje ruzie over de aard van taal. Een groot deel van het debat speelt zich af op de as 'nature/nurture'. Op Canvas was vanavond de documentaire Why do we talk? te zien, waarin Professor Faraneh Vargha-Khadem uitlegt hoe ze in door het onderzoeken van de familie KE het gen FOXP2 ontdekte. Ook de lezenswaardig: dit artikel in the NY Times.

Co(te)lette trailer

2010-10-19T23:50:00.002+02:00

THE CO(te)LETTE FILM - trailer from Bart Van Langendonck on Vimeo.

Theatertip - 'Popcorn'

2010-10-19T14:14:00.002+02:00

Dit weekend voert BATS, het Engelstalige theater uit Antwerpen, Popcorn ten tonele. Het script is gebaseerd op een boek van Ben Elton. Ga dat aanstormend theatraal talent bewonderen!

Wanneer? - Wo 20/10 t.e.m. za 23/10

Waar? - Het Klokhuis

Tickets? - €10/13

Theatertip - 'Because the world is round'

2010-10-19T13:55:00.000+02:00

De mensen van MARS zijn harde werkers. Vaak zitten ze tot diep in de nacht te vergaderen in de Kroon - zo nu en dan zijn ze zelfs met geen stokken buiten te krijgen. Gisteren duwden ze mij een flyer in handen, waarin de vrucht van hun noeste arbeid wordt aangekondigd. 'Because the world is round is een voorstelling van MARS over liefde en horror. Over clichés en unieke ervaringen. Springen in het diepe en patronen herhalen.'

Schrijver en regisseur Angelo Tijssens meldt in een interview 'We hebben het over de liefde, en dat lijkt dan direct zo'n Cupido-voorstelling, of iets over theelichtjes en Anne Geddes postkaarten - maar dat is het niet." Daar komen de angst en de horror om het hoekje piepen, veronderstel ik? Wel, mijn nieuwsgierigheid is geprikkeld. Dit weekend trek ik een avondje richting Rataplan.

Voorstellingen: Do 21/10, vr 22/10 en za 23/1O - telkens om 20:30u

Tickets: €10/12

Paragraaf van de dag

2010-10-18T17:29:00.000+02:00

“In this chapter, we shall examine amorphous cognition, a kind of cognition that occurs without representation – that is, without being expressed in images, words, thoughts, or actions of any kind. Since it remains an internal, private occurrence, I have called its specific function the endocept (from the Greek endo, inside), to distinguish it from the concept, a mature form of cognition that can be expressed to other people by the person who experiences or produces it" . (Arieti, 1976, p. 54)

Uit: Arieti, S. (1976). Creativity - The Magic Synthesis. New York: Basic Books, Inc., Publishers.

Woord van de dag

2010-10-18T00:52:00.000+02:00

immanent : "indwelling, inherent," 1530s, via Fr., from L.L. immanens, prp. of L. immanere, from in- "in" + manere "to dwell"

Online Etymology Dictionary

London - Portbello Road

2010-10-11T17:07:00.008+02:00

In Portbello Road staat op één van de voorgevels van de huisjes een blauwe aanduiding geschilderd: 'Georg Orwell (1903-1950) Novelist and Political Essayist lived here'. Aangenaam verrast nam ik haastig een foto. Erg lang woonde hij er niet, enkel de herfst en de winter van 1927, blijk bij thuiskomst.

Een paar uur later kwam ik Orwell opnieuw tegen. Mijn bevallige - en kortgeknipte - reisgenote, maakte me attent op een boekje uit de Penguin Great Ideas reeks: Books v. Cigarettes. Het is een verzameling essays, waarvan de meesten vlak na de tweede wereldoorlog gepubliceerd werden. De titel verwijst naar het eerste essay, waarin Orwell minutieus uitrekent hoeveel lezen als hobby per uur kost.

Op een bepaald moment schrijft hij '.. and there are also the books, chiefly the Penguins and other cheap editions, which one buys and then loses or thoses away.' Dit boekje - vooral ook het tweede essay, waarin hij zijn herinneringen als een verkoper in een boekenwinkel beschrijft - heeft me te veel (goedkoop) vertier bezorgd om het te verliezen of onbezonnen weg te gooien.

'I have also listed at full their full price the books that have been given to me, and those that I have temporarily borrowed, or borrowed and kept. This is because book-giving, book-borrowing and book-stealing more or less even out.'

Wie het hebben wil, krijge het!

London

2010-10-11T00:27:00.005+02:00

Megaboekenverkoop Kotter

2010-10-07T12:53:00.002+02:00

Het is opnieuw boekenverkoop van de openbare bibliotheken van Antwerpen. Wel niet overdrijven met het aanzeulen van boeken. Voor je het weet eindig je als de bibliomane professor Kien in Die Blendung van Elias Canetti..

Openingsuren
Donderdag (07/10/2010) en vrijdag (08/10/2010): van 13:00 tot 21:00
Zaterdag van (09/10/2010) 10:00 tot 18:00!

Locatie:
Bibmagazijn Kotter

Straatsburgdok-Noordkaai 29

Antwerpen, Belgium

Powers of ten

2010-09-15T18:27:00.007+02:00

Voor deze bijdrage moet ik een nieuw label bedenken. Wat moet het worden?

Het gaat over een korte film uit 1977 , getiteld Powers of ten Het motto luidt: 'A film dealing with the relative size of things in the universe and the effect of adding an other zero'. Om te beginnen nodigen Charles en Ray Eames de kijker uit op een doodnormale picknick. Waarna ze elke 10 seconden 10 keer verder weg uitzoomen, om uiteindelijk om op 100 miljoen lichtjaar 'hoogte' in de ruimte aan te komen. De reis verloopt daarna in omgekeerde richting terug naar de aarde, tot bij de protonen en de quarks. De totale afstand van het zoombereik is 10 tot de macht 40 - of 1 tot 10.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.

Op de Power of Ten blog staat het volgende te lezen: 'We believe that much of the magic and many of the problems of the world are matters of scale, and yet that we are not really wired to understand the extremes of scale — or even exponential change in general'. Vandaar ook dat men op 10/10/10 het spanningsveld tussen micro en macro in de verf wil zetten. Hoewel voor de meesten onder ons het praktische nut van dit deze kortfilm nul komma nul bedraagt, zijn de vragen die men opwerpen best wat gedachteflarden, - flitsen en -kronkels waard. Veel plezier!

Kokoschka live!

2010-09-01T13:38:00.012+02:00

(Foto: Sofie Knijff)

Voor ik naar een theaterstuk vertrek, zit ik steeds met een dilemma: even wat achtergrondinformatie opzoeken, of volledig onvoorbereid (dus onbevooroordeeld) vertrekken? Gisteren maakte tijd die keuze voor mij en vertrok ik naar Kokoschka live! zonder enig idee te hebben wat ik moest verwachten. De tip kwam van een dame met goede smaak. Dat was al wat ik wist. En ik werd volledig weggeblazen.

De voorstelling is gebaseerd op het werk en de ideeën van Oskar Kokoschka (1886-1980). 'Moeten we die mens kennen?', vraag je jezelf dan af. Geen idee. Ik had er in ieder geval nooit van gehoord. Na de voorstelling van gisteren moest ik er toch wat meer van weten. Kort gesitueerd: Kokoschka werd in het huidige Tsjechië geboren en groeide op in Wenen. Daar kreeg hij les van Gustav Klimt, leerde Alfred Loos kennen, die hem op zijn beurt aan Karl Kraus voorstelde. In deze periode hing hij ook veel rond in de kringen van de Wiener Werkstätte. Pittig detail: hij sliep een tijdje met Alma Mahler, de weduwe van die andere Gustav, die later met Walter Gropius zou trouwen. Kunt u zich al een beeld vormen van zijn werk, op basis van die biografische details? Hieronder één van zijn schilderijen, bekijk hier de rest van zijn werk.

Hoe laat dit bonte oeuvre zich vertalen naar een theatervoorstelling? De Warme Winkel, Touki Delphine van de Veenfabriek en acteur/artistiek leider van Nieuw West Marien Jongewaard gingen de uitdaging aan. Met succes. De acteurs spelen een ge(s)laagd spel, met elkaar en met het publiek. De voorstelling begint met een aanzet tot introductie op het werk van Kokoschka, tot tweemaal toe zelfs. Daarna stormt één van de acteurs het publiek in. Ik volgde hem met mijn ogen- hij installeerde een waterdruppelaar op een projector - en toen ik me omdraaide stonden vijf naakte mannen op het podium. Dat zette meteen de toon voor de rest van de voorstelling.

Vermits er geen lineaire narratief is waarrond het verhaal wordt opgebouwd, had ik eerst wat moeite om de gebeurtenissen te plaatsen. De woordenstroom, de uitbundig geschminkte gezichten, de gebeurtenissen, de poses, de experimentele muziek en de absurde attributen (ponymaskers, vissen aan de muur, een loeilantaarn, véél verf, kartonnen dozen, speelgoed, ..) vormen een geschifte collage, waar geen logica uit te ontwaren valt. Dit stuk is niet te vatten, je moet het ondergaan.

'Wat komen jullie hier zoeken? Zijn jullie hier voor de ervaring?', schreeuwt Marien Jongewaard het publiek toe. Geen reactie. Misschien was iedereen te overweldigd. De prikkels kwamen dan ook van alle kanten. De acteurs spelen op het podium, ze dansen ervoor, kruipen eronder, en schminken zich ernaast. Maar daar blijft het niet bij. Ze nemen plaats in het publiek en joelen vanonder de tribune hun collega's uit. Alles wordt gedaan om de denkbeeldige vierde wand te slopen.

En hoewel iedereen in de tribune als een mak lammetje de voorstelling ondergaat, stroomt er een vreemde pulserende dynamiek door de ruimte. De absurde en humoristische noten uit het stuk werken stevig op de lachspieren. En wanneer één van de acteurs doodleuk plaatsneemt naast een toeschouwer en het verhaal begint te vertellen over de staarwedstrijd die hij op zevenjarige leeftijd hield met een pony, komt de essentie bovendrijven. Staarde ik naar de pony , of keek hij naar mij? 'Kijk ik naar jou, of kijk jij naar mij?', vraagt hij uitdagend aan één van de aanwezigen. De strakke blik en de zelfbewuste toon, doen het eerste vermoeden. Onder het motto 'wij weten dat u hier niets aan zult vinden, maar wij moeten dit brengen - want dit is onze cultuur', stralen de spelers amusement uit. Zij bepalen de spelregels van de interactie en genieten daar ook zichtbaar van. Post-dramatisch theater op zijn best.

Bij het verlaten van de zaal werd nog een extra dimensie toegevoegd. De indringende geur van de dode, in rode verf gedrenke vis, waarmee ze één van de acteurs op zijn bloot gat hadden geslagen, maakte de zinnenprikkelende collage compleet.

Durga Filmfestival

2010-08-23T11:36:00.009+02:00

Filmfestival Durga dankt zijn naam aan een godin uit de Hindu mythologie. Letterlijk vertaald uit het Sanskriet betekent de naam 'onbereikbare' of 'ontoegankelijke'. Indiase film lijkt me nu ook niet het meest toegankelijke genre te om een festival rond te organiseren. Maar een gemotiveerde ploeg heeft intussen het tegendeel bewezen. Begin september gaat de vierde editie van Durga door in Cinema Zuid. Ideaal om kennis te maken met een fascinerende cultuur?

De openingsfilm lijkt me alvast de moeite. De film Harashchandrachi's Factory toont hoe één van de eerste Indiase regisseurs worstelde met de vooroordelen die tegen tegen het nieuwe medium bestonden. Het lijkt me het verhaal van de botsing tussen de traditionele Indiase cultuur en de Westerse moderniteit. De zoektocht naar actrices verliep bijvoorbeeld niet al te vlot. 'Alleen prostituees reageren op zijn vele casting-advertenties, maar ook zij willen - uit vrees voor ziektes - uiteindelijk niet voor de camera.' Kortom, een film over de praktische problemen bij het maken van één van de eerste films, zo'n honderd jaar geleden.

Bekijk ook de trailer, vooral zo rond 0:25, waar één van de acteurs in het Hindi (?) lijkt te roepen "veel te lang geleden man, sala!" - op de manier waarop die mannen van de nachtwinkel dat altijd doen - wat wordt vertaald als "he's gone mad".

Voor het eerst in België te bekijken op 2 september!

2-3-4-5 september in Cinema Zuid
http://www.durgafilmfestival.be/

Benjamin Adorno

2010-08-22T13:29:00.004+02:00

De brochure met het herfstprogramma van Rataplan viel enkele dagen geleden in mijn brievenbus. Ik heb er net eens doorgebladerd en stootte op de Benjamin Adorno. Een voorstelling over twee prominente denkers van de Frankfurter Schule. De voorstelling wordt gebracht in samenwerking met theatergezelschap De Tijd, die ook meewerkten aan Guy Cassiers' Man zonder eigenschappen .

'Lucas Vandervorst en Jurgen Delnaet doen zich voor als Laurel & Hardy die zich voordoen als Adorno & Benjamin', klinkt het in de beschrijving van het stuk. De intellectuele taarten zullen door de lucht vliegen!

donderdag 28 okt: 20u30 - € 12/10 - Rataplan

Het raadsel der onleesbaarheid

2010-08-16T15:45:00.007+02:00

Af en toe stoot je op een tekst die de eigen gemoedstoestand perfect onder woorden brengt. Die momenten zijn eerder zeldzaam en wanneer ze zich aandienen moet je ze koesteren. Vannacht werd ik er onverwacht door overvallen. Via een omweg die ik me al niet meer voor de geest kan halen, belandde ik op de website van de digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren. Daar stootte ik op de tekst van de Huizinga-lezing uit 1978, waar Karel van het Reve zijn visie op de literatuurwetenschap kwam verkondigen. Hij is, op zijn zachtst gezegd, niet al te vriendelijk voor zijn collega-letterkundigen. 'Maar er moet nu eenmaal af en toe iemand zijn die iets zegt', meent hij.

Net zoals er teksten zijn die je bij het nekvel grijpen en niet meer loslaten, bestaan er evengoed afstotelijke gedrochten. Van het Reve formuleert het zo: 'Er gebeurde iets heel vreemds: ik merkte dat ik met die literatuurwetenschap niet kon kennis maken en wel omdat ik er niet in slaagde de teksten, door die literatuurwetenschap voortgebracht, te lezen. Dat was mij fysiek niet mogelijk.' En dat stelt hem voor het 'raadsel der onleesbaarheid'.

Intergalactic Lovers

2010-07-29T23:12:00.003+02:00

Laat ik me nog eens aan een korte muziekrecensie wagen. Net terug van de spiegeltent (die volgens mij elk jaar opnieuw overwintert in Rijkevorsel, maar tijdens de zomermaanden op de oever van de Schelde geparkeerd wordt) waar Intergalactic Lovers op het podium te bewonderen was. Fijne deuntjes en een prachtige stem van zangeres Lara. Al heb ik daar toch ook een kleine opmerking bij. Er schuilt een beest in haar, dat hoor je zo. Maar is het werkelijk getemd en gekentend? Vaak had ik de indruk niet het hele spectrum van de mogelijkheden benut werd, alsof ze haar ziel niet volledig bloot wil geven. Het heeft een charmant en mysterieus kantje op deze manier - al wil ik volgende keer meer het podiumbeest te zien krijgen. Het verlegen en schuchtere meisje dat mooie liedjes zingt moet een ruiger schizofreen alter ego krijgen. Dan ontstaat er contrast, twee punten die de as van een nieuwe dimensie vormen. Keep up the good work!

'De laatste rit van de kever'

2010-07-24T18:36:00.005+02:00

Het blogbericht over de treinreis Wenen-Budapest-Berlijn blijft achter de schermen aangroeien. Voorlopig stelt het nog niet veel meer voor dan een chronologisch overzicht van de reisroute en enkele korte indrukken - een ruwe draft van een verhaal dat langzaam tot een mooi gestroomlijnde tekst geboetseerd moet worden.

Zelf heb ik het al moeilijk om uit een reisje van tien dagen de hoogtepunten te selecteren, hoe kan je dan in godsnaam een boek schrijven over een roadtrip van 16.000 kilometer, die van Mexico Stad naar Buenos Aires loopt? Met een oude kever dan nog. Tom Dieusaert presteerde het, en het resultaat is een meer dan lezenswaardag reisverhaal. Op enkele dagen tijd en een paar honderd bladzijden later is mijn enthousiasme om zelf in Midden- en Zuid-Amerika te gaan rondreizen enorm aangewakkerd.

De auteur rijgt geschiedkundige achtergrondinformatie naadloos aan anekdotes van de lifters die zijn pad kruisen, besteedt heel wat aandacht aan politieke situatie (zomer 2003 tot lente 2004), brengt lokale muzikale helden ter sprake en heeft een scherp observerend oog voor de natuurlandschappen die hij doorkruist. Kortom, een evenwichtige mengeling van informatie en vermaak. Perfecte vakantielectuur om vanuit België weg te dromen naar dat gigantische continent daar aan de andere kant van de Atlantische oceaan.

48 hours of Oslo

2010-06-22T14:46:00.008+02:00

It had almost been half a year since I spent 48 hours in Oslo, now it was time for Oslo to pay a quick visit to Belgium. Bohemian Sebastian gave me a lesson in chess, during a game that lasted for about 90 minutes. I'll have my revenge in Berlin at the end of August; meanwhile the scorebord Sebastian vs. Thomas indicates 3-1. Take care Seb, enjoy your summer!

Final 10

2010-06-21T13:45:00.006+02:00

Heel kort een bericht over Final 10, een tentoonstelling in het Zuiderpershuis waarbij de Masterproeven van de studenten van Sint Lucas worden getoond. Gisteren toevallig daar binnen gestruikeld, en best onder de indruk van sommige projecten.

Het werk van Jonas Van de Vijver, was er zo één. Check zijn blog voor alle werken die er te zien zijn, hieronder is alvast een voorsmaakje. Donker gedachtegoed, grafisch prachtig uitgewerkt met houtskool en fotoshop (dacht ik?). Speciale combinatie.

Ook grappig is het toert-manifest dat de laatste weken in het stadsbeeld van Antwerpen verscheen. Regel 1: "ik zal vaker verwonderd zijn en minder aan me voorbij laten gaan". Voor ieder die er nood aan heeft, meer positieve mantra's te vinden op toert.org - kwestie van even stil te staan bij de onbenulligheden in het leven..

En dan was er nog dat leuke tekenprogramma..

Banksy, revisited.

2010-06-18T11:42:00.008+02:00

Uit goede bron heb ik vernomen dat de muurschildering nooit af zal raken, toch al een update over de vorderingen want de details zijn verder uitgewerkt. Heb ook de mediaschuwe artieste te pakken kunnen krijgen. Banksy is een vrouw!

HABITAT

2010-06-17T21:29:00.005+02:00

Een festival voor ruimtelijke verbeelding, wat moeten we ons daarbij voorstellen? En een lezing over de stad als speeltuin voor nomaden, waarover zou dat gaan? En, waarom kiest men als kunstenaar de wijk Luchtbal om een tentoonstelling te organiseren? Drie vragen waar ze bij Habitat een gevat antwoord op kunnen geven.

Gastcurator Bruno Herzeele gaf vandaag uitleg bij zijn project én gidste ook meteen een rondleiding door het oude gebouw aan de Manchesterlaan in de wijk Luchtbal, waar de tentoonstelling plaatsvindt. Eind dit jaar worden daar drie sociale woonblokken genadeloos tegen de grond gekegeld. Momenteel staan er 100 appartementen leeg. Welnu, toch nog minstens 92, want 8 ervan werden ingepalmd door Herzeele en zijn gevolg: Complizen Planungsbüro (D), Anthony Kleinepier / TTTVo (NL), Mattonoffice (D/NL), Office for Subversive Architecture (UK/D), Hanneke Paauwe (B), Bart Prinsen (B), Unfold (B), Rob Voerman (NL).

Speelruimte, daar draait alles om. Meer bepaald over hoe grote mensen de stad als speeltuin kunnen gebruiken, waar ze de grenzen van het veld trekken, hoe de structuur van dat veld eruit ziet en welke regels er gelden. En, hoe de grenzen verlegd kunnen worden; of de spelregels aangepast. Bij de zoektocht naar de utopische woonsituatie staat architectuur uiteraard in het middelpunt van de belangstelling. Maar wat is de kijk van een beeldend kunstenaar of een theatermaakster op wonen/leven? De interdisciplinaire invalshoek werpt creatieve vruchten af.

Mijn fototoestel had ik thuis gelaten (iemand toevallig nog een lens voor een Nikon in aanbieding?) - al steek ik zeker het Albertkanaal nog eens over om het geheel een tweede keer te gaan bezichtigen. Hier kan je alvast wat foto's van de voorbereidingen bewonderen.

Check voor alle praktische info de website van CC Luchtbal.

Banksy op bezoek?

2010-06-14T13:22:00.003+02:00

Na een weekend vol positieve energie stond ik deze middag opnieuw voor een aangename verrassing: Banksy is op bezoek geweest in ons kleine stadstuintje. Of zou één van de creatieve huisgenotes het kuisen beu zijn?

Kracht van een industrieel landschap

2010-05-30T23:46:00.010+02:00

Het Fotomuseum in Antwerpen heeft zijn collectie vernieuwd. De twee blikvangers zijn dit keer een overzichtstentoonstelling van de Belgische fotograaf Filip Tas (1918-1997) en een verzameling foto's van Amerikaanse fotografen vanaf de jaren '70, onder de naam 'American Documents'.

Onder die tweede noemer valt ook het werk van Mitch Epstein. Van 2003 tot 2008 fotografeerde hij doorheen de Verenigde Staten krachtcentrales voor het project 'American Power'. Kerncentrales, steengroeven, windmolens, waterkrachtcentrales; niets ontsnapte aan de alziende lens. De impact op het landschap staat bij de compositie van het foto centraal, en levert soms verrassende beelden op. Vandaag kwam hij tekst en uitleg geven bij zijn project.

Epstein begon zijn betoog door het uitgangspunt van zijn project op te helderen: een persoonlijke fascinatie voor de macht van de energiesector en de bijna slaafse afhankelijkheid van de Amerikaanse cultuur aan die energie. Daarna stuiterden de woorden foto na foto heen en weer tussen anekdotes, toelichting bij de werkwijze en zijn motivatie als artiest. Echt samenhangend klonk het allemaal niet, en de toehoorder zou bijna beginnen twijfelen of het Engels wel zijn moedertaal is.

Gelukkig spraken sommige beelden voor zich. En hoe meer foto's getoond werden, hoe duidelijker de verschillende dimensies van zijn werk zich aftekenden in de details. Er stond daar wel degelijk een getalenteerd fotograaf op de scene. Eén met een innemende persoonlijkheid en een duidelijke visie op zijn maatschappelijke rol als artiest: verhelderend en verlichtend werken, evidenties in vraag stellen zonder daarbij belerend te worden. Want, door één bepaalde richting als de juiste aan te wijzen, zou het hele oeuvre vervallen tot een ééndimensioneel project, waardoor alle verschillende betekenislagen uit de foto's zouden verdampen.

Een heel menselijk artiest ook, die dramatische scenes prachtig in beeld kan brengen. Schokkende beelden van vogels besmeurd met olie zullen misschien sneller de aandacht trekken, dan een schip met als lading een olieplatform dat kraakte onder de windvlagen van orkaan Katrina - maar een foto met een stervende vogel toont enkel wreedheid, terwijl de lichtinval van een opkomende zon boven een oceaan respect voor de natuur afdwingt.

Foto's komen niet tot hun recht op dat kleine scherm waar je nu naar staart. Spring in je schoenen, op de fiets of een trein en trek naar de Waalsekaai - stelt de tentoonstelling teleur, dan kan je nog altijd op de Sinksefoor terecht voor plezier en vertier.

Nootjes, mosselen en oesters

2010-05-27T12:47:00.007+02:00

Een dikke vierhonderd jaar geleden was het voor de welgestelde theaterbezoeker de goede gewoonte in hun loge mosselen, oesters en allerlei andere schaaldieren te verorberen. Dat blijkt uit archeologisch onderzoek op de plaats waar vroeger The Globe stond. De modale medemens moest het stellen met staanplaatsen en knabbelde op nootjes. Ook best handig, het afval zorgde er voor dat men niet tot zijn knieën in de modder zakte.

Niets van dat in theater Zuidpool, daar ligt een gladde betonnen vloer. Men speelt er MacBeth in de originele versie uit 1606 - en het publiek moet rechtstaan, toch zijn er ook heel wat verschillen. De voorstelling houdt het midden tussen theater en een concert, waarvoor Mauro de muziek schreef: sommige stukken tekst worden verwerkt in songs à la Tom Waits, het feest in het kasteel van MacBeth wordt voorzien van een stevige elektronische beat. Vreemde combinaties, maar het werkt.

Korte fragmenten op Radio 1.

'The New Industry'

2010-05-13T22:13:00.008+02:00

Een klein beetje sluikreclame mag zo af en toe wel. Zeker als het over uit de kluiten gewassen en uit Kempsense kleigrond getrokken muzikaal talent gaat. Gisteren stelde The New Industry hun debuutalbum voor in muziekcentrum Trix. Het afgelopen jaar had ik al veel over hen gehoord - geroezemoes over de finale van Frappantpop en Humo's Rock Rally trok mijn aandacht - tijd om eens te gaan luisteren dus.

Aan een muzikale recensie ga ik me niet wagen. Wel kan ik je vertellen dat de sfeer goed zat en de toetsenist meer dan eens dansbare deuntjes toevoegde aan al het gitarengeweld. Mijn laptop heeft ondertussen de CD gesmaakt, weigert hem weliswaar af te spelen of uit te spuwen. Voor het herbeluisteren zal ik nog even op mijn honger moeten blijven zitten. Wanneer is het volgende concert?

Ook meer dan luisterwaardig: een zijproject van zanger Kane Breugelmans in samenwerking met Moore & Lezz, waarbij hij de vocals voor Disko Attitude inzong.

Moore & Lezz ft. Kane - Disko Attitude by Moore and Lezz

'Co(te)lette'

2010-05-09T20:45:00.008+02:00

Foto: Maarten Vanden Abeele

De hoofding van dit blogbericht klinkt een beetje als de titel van een pornofilm. Goedkope b-porno misschien zelfs, waarbij Helga en Olga de melkboer de (Spaans) das omdoen. En inderdaad, er is wel wat vrouwelijk naakt mee gemoeid. De afgelopen vijf dagen heb ik het onmogelijke gepresteerd. Alle houterigheid op een stokje: ik speel mee in een dansfilm.

De Antwerpse choreografe Ann Van den Broeck is de stuwende kracht achter WArd/waRD, een danscollectief dat de grenzen van de moderne dans aftast, op zoek naar 'emotioneel minimalisme'. Sinds 2007 wierp haar choreografie Co(te)lette hoge ogen in alle zalen waar de voorstelling plaatsvond. Deze week werd de dans verfilmd in de studio's van Alfacam in Lint, met achter de camera niemand minder dan Mike Figgis - de regisseur van onder andere Leaving Las Vegas, Interal Affairs en een aflevering van de Sopranos.

Nu, het 'meespelen in een dansfilm' is lichtelijk overdreven. Mijn figurantenrol beperkte zich tot geïnteresseerd toekijken op de achtergrond. Veel meer dan een wit bewegend puntje in de verte zal er van mijn mij na de montage niet overblijven. Ik zou graag het verhaal vertellen dat de drie dames daar op het podium brengen, al lijkt me dat onmogelijk. Ze communiceren met hun lichaam en spreken met krachtige blikken. Ze zijn gevangen 'in een vicieuze cirkel tussen verlangen en bevrediging. Er is geen confrontatie of rivaliteit, er wordt geen verhaal verteld, er is geen oplossing, geen einde' - stelt Van den Broeck.

Vijf dagen navelstaren. Naar naakte vrouwen kijken, die als volleerde bacchanten het podium tot een schouwtoneel van uit de hand gelopen lust en verlangen maken. Het was boeiend om binnen te gluren in die wereld. En, het was fijn om op de laatste draaidag van de euforie te proeven, na de bevrijdende woorden 'OK guys, that's a wrap!'. Hier is alvast een voorsmaakje. Het resultaat zie je begin 2011 op Canvas.

Ed Templeton in het S.M.A.K.

2010-04-24T12:07:00.012+02:00

Het was al een jaar of twee geleden dat ik nog in het S.M.A.K. was geweest en bij mij laatste bezoek had ik er weinig of niets boeiend gezien. Pas kreeg ik de tip dat er nu een overzichtstentoonstelling loopt van Ed Templeton (°1972), een Amerikaans fotograaf en professioneel skateboarder. Na een voormiddag les in het doolhof van de UGent, wandelde ik richting Citadelpark om een kijkje te gaan nemen.

Onder de noemer 'The Cementery of Reason' worden 1200 (!) werken samen gepuzzeld tot een indrukwekkende collage van foto's, schilderijen en installaties. Templeton beperkt zich niet tot één medium, maar laat de verschillende kunstvormen vlotjes in elkaar overlopen. De foto's worden in grote 'wolken' gepresenteerd. Naaktfoto’s van vrienden, bloederige valpartijen, rokende jongeren, drugstaferelen en een enorm veel sfeerbeelden uit Amerikaanse steden, roadtrips en reizen krijgen kriskras door elkaar een plaats op de muur. De manier waarop de kunstwerken aan de man worden gebracht, geeft het eerste half uur een chaotische indruk. Maar eens je als bezoeker de verschillende thema's uit zijn werk begint te herkennen, valt de puzzel samen. Op mijn eigen camera had ik nog een fisheye-lens steken, dus die beelden zijn te vervormd om de lezer een beeld mee te geven. Om af te sluiten dan maar een foto van Jean-Pierre Stoop, die ik van de website van Kunsthart plukte.

Ed Tempeton heeft trouwens ook het ontwerp voor de hoes van de nieuwe CD van Admiral Freebee gemaakt, check daarvoor deze aflevering van Cobra TV.

Tijger van de Raafstraat

2010-04-22T15:48:00.003+02:00

The cloud making machine

2010-04-19T11:33:00.005+02:00

Het Hol / In de strafkolonie

2010-04-16T00:46:00.010+02:00

Bart Meuleman bewerkte voor zijn debuut bij het Toneelhuis twee kortverhalen van Franz Kafka (1883-1924). De niet echt welluidende titel Het hol / In de strafkolonie klinkt wat vreemd, al vat hij wel de essentie van de voorstelling. Voor ik vanavond naar de première in de Bourla vertrok, vroeg ik me al af waarom deze twee verhalen samen werden gebracht, jammer genoeg heb ik op die vraag geen antwoord gekregen.

'Het hol' (Der Bau) is het relaas van een wezen - is het een dier, is het een mens? - dat obsessief bouwt aan een veilige schuilplaats, waar rust en stilte heersen. Zijn hele bestaan staat in het teken van het ontwerpen en uitgraven van een ondergronds tunnelcomplex, waar hij als architect heer en meester over is. Het wezen ervaart een constante dreiging van buitenaf, wie of wat zou kunnen aanvallen, of vanuit welke instantie de dreiging uitgaat, blijft echter onuitgesproken. De panische angst voor de 'bovenwereld' en het diepe verlangen naar geborgenheid uit zich in een obsessief verzamelen van voedsel, dat nu eens allemaal in de grote zaal opeengestapeld wordt, dan weer verspreid wordt over de verschillende kleinere kamers van zijn veilige onderkomen. De constante twijfel tussen die twee opties wordt geneutraliseerd door de stelling 'het is heel onnozel maar ook waar dat uw zelfbewustzijn eronder lijdt als ge niet al uw voorraad samen ziet liggen en met één blik weet wat ge bezit'.

Die laatste zin (hier in de mooie vertaling van Meuleman) was tijdens een gastcollege van Paul North enkele weken geleden de aanleiding om te beweren dat Kafka hier de diagnose stelt dat in de moderniteit zijn en zijn samenvalt. In de aforismen verwoordt Kafka het iets anders: 'Das Wort "sein" bedeutet im Deutschen beides: Da-sein und Ihm-gehören". Of deze taalkundige kronkel de uitdrukking is van een onderliggend patroon, waarbij de betekenis van 'hebben' en 'zijn' naar elkaar toegroeien, omdat bestaan wordt tegenwoordig wordt gedefinieerd in termen van economische slagkracht, durf ik te betwisten. Maar zou Kafka het ons kwalijk nemen dat we zijn woorden in (mis)bruikleen nemen om maatschappijkritiek te geven?

Het feit dat ervoor gekozen werd om Het hol op het podium te brengen, is geen evidente keuze. Een woordenwaterval van bijna een uur, waarin het wezen ons meevoert naar de uithoeken van zijn interne monoloog, wordt abrupt afgebroken bij de laatste woorden van 'Maar alles blijft zoals het is -", waarna het doek achter de acteur wegvalt en de het decor voor het volgende kortverhaal plotsklaps, met het overdonderend lawaai van resonerende ijzeren platen, tevoorschijn wordt getoverd. Een vrij fundamentele verandering, lijkt me.

'In der Strafkolonie' - één van de weinige schrijfsels die tijdens Kafka's leven gepubliceerd werden - speelt zich af op een afgelegen eiland. Een reiziger krijgt de gelegenheid om er een executie bij te wonen, want als buitenstaander zou hij een onafhankelijk oordeel kunnen vellen over de manier waarop de overtreders van de wet terecht worden gesteld. De officier van dienst pronkt vol trots en zelfvertrouwen met de wonderen der moderne techniek. Dat die wonderen worden aangewend om onmenselijke daden te verrichten, lijkt hem niet te storen. En hoewel hij met een arsenaal aan technische woordenschat de machine de hemel in prijst, lijkt het woord 'moraal' niet voor te komen in zijn woordenboek. Voor de afloop moet de lezer zelf maar eens gaan kijken.

Kort samengevat: een vreemde combinatie van kortverhalen, met een enorm abrupte overgang. Een sterke monoloog, al is de tekst op papier (die je trouwens ook meekrijgt) fijner om met het verhaal kennis te maken. In het twee deel van de voorstelling irriteerde ik me aan een van de acteurs - namen kan ik niet noemen want die ken ik niet - al twijfel ik eraan of het een slechte acteerprestatie was, of gewoon een deel van de rol. Ik vrees het eerste. Voor de mening van de meester, luister naar een interview met Bart Meuleman.

Afsluiten doe ik met Walter Benjamin, die stelt dat 'die Entstellung des Dasein' - 'the distortion of existence' - of de 'vervorming van het bestaan' het enige thema is waar het werk van Kafka rond draait. Denk daar maar eens over na - daar ben ik ook mee bezig.

Picknick op Kleine Brogel

2010-04-03T23:24:00.016+02:00

Wie vandaag hier of daar een nieuwsbericht heeft opgevangen, hoorde waarschijnlijk iets over Kleine Brogel. Kijk voor feiten op de site van De Standaard of De Morgen, voor beelden op de site van de VRT, voor foto's klik je door naar DeWereldMorgen.be - maar, als je mijn verhaal wil, blijf je best nog even hier rondhangen.

Begin dit jaar was ik al eens aan het rondneuzen geweest op de website van Boms potting. Hun protestactie's leken me best vrolijk en ludiek. Op mijn eentje deelnemen, daar had ik niet zo bijster veel zin in, en zelf mensen beginnen mobiliseren leek me ook net iets te fanatiek. Een paar weken geleden kreeg ik vanuit onverwachte hoek een mailtje van een goede vriend, met de vraag of ik toevallig geen zin had deel te nemen aan de Europese Actiedag tegen Kernwapens, op zaterdag 3 april.

Deze ochtend net op tijd uit bed gerold (dank voor het duwtje) om nog snel op de kaart te kijken waar de bus vanuit Antwerpen vertrok. In de Patriottenstraat in Berchem was het verzamelpunt, zo bleek. 30 seconden met slaperige ogen staren naar het stratenplan op Google Maps was duidelijk niet genoeg om de plattegrond te memoriseren. Na veel bochten en kronkels belandde ik in de Vredestraat en bleef daar op goed gevoel rechtdoor rijden tot ik op goed geluk de hoek van de Patriottenstraat omdraaide. Ruim op tijd zo bleek, de briefing begon rond 09:30.

De organisatoren wisten duidelijk waar ze mee bezig waren. Allereerst werd gevraagd een geweldloosheidsverklaring te ondertekenen, anders mocht je meteen de zaal verlaten. Alle aanwezigen bleken het fundamentele belang van deze werkwijze goed te begrijpen, want iedereen bleef zitten om de kaart van de luchtmachtbasis van dichterbij te bekijken. En wat bleek nu? Kleine Brogel ligt ten westen van Grote Brogel.

Doel van de dag was een picknick op de landingsbaan. Die enorme lap beton moet zowat de enige bezienswaardigheid van de omgeving zijn. We werden ten zuid-oosten van het militaire domein afgezet, voor een wandeling door weilanden en bossen. Vrolijk ronddartelende reeën werden afgewisseld door norse agenten die te paard patrouilleerden. Het werd al snel duidelijk dat ongezien de basis binnensluipen onmogelijk was. De draad viel nog te trotseren, de horde militairen die erachter waakte leek me al iets minder uitnodigend.

In het kielzog van enkele die-hards had ik een paar kilometer draad verkend. Er groeide een consensus: er was nergens een gaatje in de verdedigingslinie van het Belgische leger te bespeuren (bravo!). Met een man of veertig besloten we dan maar te kiezen voor de een frontale 'aanval'. In de praktijk kwam het erop neer dat iedereen zo elegant mogelijk de draad over tuimelde, struikelde of viel - al dan niet met de helpende hand van de mannen in camouflagepakken die ons aan de overzijde stonden op te wachten.

Sommigen werden met de glimlach ontvangen, zelf had ik een gefrustreerder exemplaar aan mijn been. Of correcter gezegd: een gefrustreerde knie in mijn nek, en een te strakke trekband rond mijn duimen. Na een rondje vleeshoop in een bestelwagen werden we door de militairen overgedragen aan de politie, die ons voor een loods als een kudde vee in een door prikkeldraad afgebakend vierkant dreef. Eén voor één werden we meegeleid voor fouillering, om beroofd van gsm, camera en aansteker te mogen verhuizen naar het overdekte weiland, de loods.

Daar bleek de sfeer best goed te zitten, de picknickdekens lagen al gespreid. Lachende gezichten bij het weerzien en een stoutmoedige greins bij het vertellen van de eigen capriolen. Nog een paar uur lang bleef het volk binnendruppelen. Rond een uur of vijf kregen de mensen van de Samba Band hun instrumenten terug. Door hun vrolijke enthousiasme, veranderde de kooi plotsklaps in een festivalwei. Iedereen veerde energiek recht en de agenten aan de zijlijn hadden zichbaar moeite om alle ledematen gecontroleerd stil te houden. Rond half zeven werden we collectief gelost. Na een bezoek aan het plaatselijk parochiecentrum, terug de bus op richting Antwerpen!

Tot zover het hoe en wat in de vorm van een chronologisch verslagje. Over het waarom, morgen meer.

'No I be yonder'

2010-04-02T10:44:00.008+02:00

'No I be Yonder' is het eerste stuk dat Geert Vaes als theatermaker schreef. Het werd aangekondigd als een 'modern, absurd en vervreemdend stuk'. Dat is het minste wat je er van kan zeggen. Onderwerp van de voorstelling is de taal zelf - en de trouwe lezer raadt het al, de deconstructie ervan. Vaes baseerde zich op het werk van avant-garde componist John Cage. Persoonlijk ken ik weinig muziekstukken die experimenteler dan 4'33" en was dus ook benieuwd naar de voorstelling.

Deconstructie werd eerder destructie, bleek al snel. Letterlijk zelfs. De drie acteurs lazen enkele paragrafen voor uit Alice in Wonderland, King Solomon en Shakespeare. Daarna werden de boeken vakkundig vernietigd: met een schaar, een papierversnipperaar, een keukenblender (!) en een slijpschijf (!!). Dan volgde er een bevreemdende opeenstapeling van dierengeluiden en extatische dans, die werd onderbroken door trompettengeschal en het knarsende lawaai van een ongesmeerde kettingzaag. Woorden kwamen er niet meer aan te pas.

Om af te ronden nog een citaat van Vaes: 'Ik hunker naar licht en wil de jungle van meningen en betekenissen achter mij laten en de woestijn van het niet-weten intrekken in de hoop een schat terug mee te brengen. Die schat wil ik dan ritueel in het theater delen'. Die woestijn van niet-weten, dat is exact de plaats waar hij de toeschouwer naartoe voert. Want als iemand me zou vragen waar het stuk nu eigenlijk over ging, ben ik eerlijkheidshalve verplicht om te antwoorden: 'ik weet het eigenlijk niet, je moet het aan de lijve ondervinden'.

'Animism'

2010-03-29T13:19:00.011+02:00

Bij mijn laatste bezoek aan het M_HKA liep de tentoonstelling 'Textiles. Kunst en het sociale weefsel'. Naar mijn bescheiden mening was die collectie niet echt een succes, niets raakte me - er was weinig prikkelend materiaal dat gedachtenkronkels in gang zette. Na een uur rondwandelen had ik het er dan ook gezien. Tijdens het verplichte kwartiertje rondhangen in de museumshop naast de kassa, overhoorde ik een gesprek tussen de dame achter de kassa (K) en een andere bezoeker (B):

K: 'En meneer, hebt u genoten van uw bezoek?'
B: .. (een beetje aarzelend) .. 'Wel.. Eerlijk gezegd waren er weinig kunstwerken die echt tot me spraken'
K: (kordaat) 'Tja, het is nu eenmaal moderne kunst. Nietwaar, meneer?'

Het antwoord van die dame achter de kassa deed mijn mondhoeken willekeurig naar boven krullen. Dat een medewerker van een museum voor moderne kunst de collectie verdedigt met het argument 'het is moderne kunst - dus als het u niet raakt, dan is dat uw probleem' is best opmerkelijk. Toch ben ik het er niet volledig mee eens. De objecten en installaties die er tentoon gesteld worden, zou ik eerder plaatsen onder de noemer conceptuele kunst. Je moet erover kunnen nadenken en filosoferen, op die manier wordt het museumbezoek de moeite waard. Voor mij persoonlijk is textiel niet het ideale medium om een discussie over het sociale weefsel op gang te trekken, al kan ik me voorstellen dat een modestudent bij deze collectie wel de juiste prikkels krijgt.

In Berlijn ben ik een keer naar Hamburger Bahnhof geweest - en nee, dat is geen station waar je hamburgers kan kopen, maar wel het Museum für Gegenwart. Daar had men een mooi overzicht gemaakt van het werk van Joseph Beuys (Filz tv of Porträt & Interviews) en ook daar wandelde ik buiten met het gevoel dat ik niets nieuw ontdekt of geleerd had. Na een braadworst of twee was ik alweer vergeten wat er te zien was. Toch grijp ik er nu naar terug. In een interview antwoordt Beuys op de vraag wat kunst is, iets in de zin van 'Kunst ist das Element im Weltinhalt, wo der Mensch erfährt daß er der Punkt ist, aus dem heraus etwas in die Welt kommt, aus dem heraus etwas produziert wird was immer neu ist'. Kunst moet dus prikkelen, aansporen tot denken en nieuwe ideeën baren.

Op dat moment tijdens het interview komt een vrouw de ruimte ingewandeld, om hem een grote kookpot te brengen. Beuys begint doodleuk aardappelen te schillen. Is dat een deel van de performance, vraagt een mens zich dan af. Is dat ook kunst? De interviewer lijkt zich er niet aan te storen, en vraagt vrolijk verder. De vage definiëring en de ruime omschrijving van het kunstbegrip als iets productief, zonder aan te geven in welke richting geëvolueerd moet worden, brengt de oneindige proliferatie van betekenis met zich mee. En waar sta je dan, wanneer alles alles kan betekenen? Wanneer betekenisvelden exponentieel worden uitgebreid, vallen nog weinig vatbare vruchten te oogsten.

Is kunst dan niet meer dan een intellectueel spel waarbij objecten op een instrumentele manier gebruikt worden, om mentale concepten te produceren? Niet volgens het wereldbeeld van het animisme, daar hebben niet enkel mensen; maar ook dieren, planten, objecten en natuurfenomenen een ziel. Nog tot 2 mei is er in het M HKA een tentoonstelling in samenwerking met Extra City, waar Animism vanuit verschillende perspectieven en invalshoeken bekeken wordt. In de begeleidende tekst worden de twee grote vragen die aan de basis van de tentoonstelling liggen als volgt geformuleerd: (1) het herdenken van de traditie van de moderniteit en (2) een bevraging van religie en (post)secularisme.

Na een uurtje rondslenteren op de benedenverdieping kroop het sluitingsuur ongemerkt dichtbij. Het werd tijd om door te gaan, met meer dan één reden om terug te keren: citaten van Walter Benjamin, een interview met Felix Guattari, teksten over synesthesie. Dat men in het M HKA nadenkt over het nut van de denkbeelden uit de moderniteit en het idee van postsecularisme kritisch onderzoekt, dat kan ik enkel aanmoedigen, want dat prikkelt ook mijn geest. Nu zou ik nog graag weten waarom ze die letter U uit hun naam hebben geschrapt.

Chloe & the Lonesome Cowboy

2010-03-22T16:38:00.007+01:00

Voor de verandering een aankondiging in plaats van een verslag. Deze donderdag spelen Chloe & the Lonesome Cowboy in het Kievitsnest. Klik voor meer info door op één van de twee hyperlinks, ik ben alvast fan.

'De hemel in het klad'

2010-03-20T12:19:00.009+01:00

Nog voor ik in de Raafstraat woonde, had ik al een ticket voor Bart Peeters in de Roma op zak. De drie huisgenotes zijn fans van het eerste uur en wilden me dan ook overtuigen van de grootsheid van de kleine man.

Is Bart Peeters een entertainer of een artiest? Drie uur lang monteert hij een collage van muziekstijlen tot een strak geheel, mooi geregisseerd en tot in de puntjes uitgewerkt. Die montage had een té geknutseld karakter om spontaan over te komen, waardoor ik me als toeschouwer als een gedresseerd aapje voelde dat zijn handen ritmisch tegen elkaar moest slaan, telkens hij daarvoor de juiste prikkels kreeg. Het was het laatste optreden van de tour 'De hemel in het klad', en dat was er aan te merken. De originaliteit en spontaniteit had plaats gemaakt voor bewandelde paden en verkend terrein.

Het enthousiasme waarmee hij een uitverkochte Roma op zijn hand krijgt, is dan wel weer bewonderenwaardig. Al hebben de bindteksten vaak veel weg van een ingeoefend nummer stand-upcomedy en gaan de spastische danspasjes soms een stap te ver - sfeer maken kan Bart Peeters als de beste. En in een uitverkochte Roma is het enorm fijn om mee te deinen op de golven van de kleine intieme massa.

Bosuil

2010-03-18T15:40:00.000+01:00

Als voetbalfan moet je af en toe naar een stadion, meer tekst en uitleg volgt :)

Leuk om naar te blijven staren

2010-03-16T16:44:00.010+01:00

'De metamorfose van Narcissus' - een schilderij van Dali uit 1937. Leuk om naar te blijven staren en de moeite waard om over na te denken na het lezen van dit artikel uit Humo en het bekijken van deze aflevering van Terzake. Een geparafraseerde quote uit die reportage van Benjamin Rassat: 'Onze grootouders keken 's morgens in de spiegel, wij googelen onszelf elke ochtend'.

'De keizer van het verlies'

2010-03-14T13:44:00.015+01:00

Maandag slenterde ik over het Ladeuzeplein in Leuven en voor het eerst zag ik de gigantische naald staan. De paal die ik eerst voor een lantaarn aanzien had, bleek een kunstwerk te zijn. Het is een cadeautje van de universiteit aan de stad, voor de 575e (!) verjaardag van de KU Leuven en draagt de naam Totem. Meer dan twintig meter boven de grond hangt een gigantische kever 'tegen de wolken geprikt'. Eerlijk gezegd vind ik het maar een lelijk ding. Begrijp ik het misschien niet? De schreeuw om context werd gestild door een klein beetje opzoekwerk: de kever stond in de Egyptische mythologie voor de metamorphose, transformatie en verandering. Waarom dat beestje dan aan het de punt van een uit proportie getrokken naald geprikt moet worden, blijft me voorlopig nog een raadsel. 'Dat moet een werk van Jan Fabre zijn. Je weet wel, die kerel die in't koninklijk paleis een plafond met kevers heeft volgeplakt', merkte nog iemand op. En inderdaad, ook 'Heaven of delight' is ontsproten uit Fabre's geest. Hij gebruikt daar trouwens anderhalf miljoen dekschilden van juweelkevers voor.

Het motief van de metamorfose staat ook centraal het theaterdrieluik 'De keizer van het verlies', 'De koning van het plagiaat' en 'De bediende van de schoonheid' schreef. Het eerste deel werd al in 1996 opgevoerd - nieuw is het dus niet - maar de drie monologen spelen nu opnieuw in Fabre's thuisbasis in Borgerhout. Fabre stelt de activiteit van de kunstenaar in vraag, en gaat op zoek naar originaliteit en authenticiteit.

In 'De Keizer van het verlies' trekt Dirk Roofthooft de kleren van een clown aan, die hartstochtelijk alles wat hij weet probeert te vergeten, behalve "de weigering". De figuur van de clown wordt gebruikt als metafoor voor de kunstenaar. Dirk Roofthooft flirt met het publiek door te dingen naar hun bewondering, al weigert hij volledig naar hun pijpen te dansen. Hij slingert zichzelf heen en weer tussen een schreeuw om erkenning als artiest en het onzichtbaar worden door de weigering zich te schikken in de wensen en verwachtingen van de aanwezigen. Dit spanningsveld bouwt hij de hele voorstelling lang op. Elke keer het stuk herbegint - en dat gebeurt wel een keer of vijf, want oefening baart kunst - neemt het contrast tussen de twee uitersten toe. Het is een vuil spel dat men speelt, want als toeschouwer geniet je stiekem toch het meest wanneer de kunstjes van de clown slagen. De climax van de goochelkunst is het neerdalen van lange oranje confettislierten, een scenografisch zeer geslaagd moment. Maar past het wel in de logica van het verhaal? Verloochent de clown de weigering zich te schikken naar zijn publiek?

Na een uitgebreid applaus bleef ik toch wat met een vragen zitten. Hoe origineel is de gedachte achter deze voorstelling, die originaliteit placht te onderzoeken? En wat moet juist verstaan worden onder 'alles vergeten, behalve de weigering'? Is het de weigering om te conformeren? Is het een zich afzetten tegen een culturele hoofdstroming?

Veel vragen. Hopelijk krijg ik volgende week enkele antwoorden tijdens 'De koning van het plagiaat', waar Roofthooft de gedaante aanneemt van 'een licht verlegen engel, die zich aan babbelende apen spiegelt'. Ik ben benieuwd.

Woord van de dag.

2010-03-04T21:46:00.003+01:00

Kort maar krachtig: hippopotomonstrosesquippedaliofobie.

Underwood n°5

2010-02-25T15:19:00.002+01:00

'Een oude schrijfmachine', is die uitspraak een pleonasme? Een schrijfmachine is toch per definitie oud? Deze Underwood n°5 dateert van 1929. Het was een kerstcadeau van een goede vriend - en meteen één van de beste cadeaus die ik de afgelopen jaren gekregen heb. Voor mij was het allemaal bijzonder nieuw. Na enkele uren knoeien met het inktlint en het manueel instellen van de marges, tikten de woorden vlot op papier. Praktisch is het niet, fijn wel. Toch enorm blij dat ik hier geen thesis op moet uitschrijven.

Over thesissen gesproken, ga me nog enkele maanden verdiepen in het werk van Walter Benjamin. Die formuleert het motief van de verzamelaar in zijn Passagen-Werk kort en krachtig: 'Vielleicht läßt sich das verborgenste Motiv des Sammelnden so umschreiben: er nimmt den Kampf gegen die Zerstreuung auf'.

Laat ik mij dat op deze blog tot doel stellen: met een observerende blik en vanuit onverwachte invalshoek de wereld verzamelen, om een beetje continuïteit te geven aan een verstrooide geest.

Nieuw speelgoed

2010-02-22T09:58:00.002+01:00

Deze ochtend lag er een leuke verrassing op de ontbijttafel: de fisheye-lens van sinterklaas Sarah. Tijd om het nieuwe huis op de gevoelige plaat vast te leggen!

Caravan

2010-02-14T20:58:00.002+01:00

Een nieuwtje in de categorie 'hip Noord'. Op den Dam is er een gezellig eetcafé, dat de naam Caravan draagt. Een eigen website hebben ze nog niet, want ze werken low-budget en minimal. De inrichting deed me eerlijk gezegd een beetje denken aan een Berlijnse Kneipe. De meubels zijn een rommeltje, aan de muur hangt behangpapier uit de jaren zestig en de mensen die er rondlopen stralen een goed aura uit. Aanrader! Elke eerste zaterdag van de maand is er een feestje. Met dank aan Goedele voor de tip.

Damplein

Speelse professionaliteit

2010-02-13T14:48:00.002+01:00

En we blijven nog even in de wereld van de fotografie. Vandaag wel nét iets professioneler. Locatie was de fotostudio van Luc Peeters, achter het Hendrik Conscienceplein. Mijn grote broer en ik moesten nog een kerstcadeau verzilveren. Hieronder een deel van de proofing prints.

'Achter een vierkante vitrine'

2010-02-12T13:29:00.001+01:00

Vanuit de tram zag ik in het bushokje op het Coninckplein een blad hangen waarop geschreven stond 'Gratis mee te nemen: geluk'. Thuis even mijn camera gaan halen om deze boodschap te vereeuwigen, jammer genoeg stak de geheugenkaart nog in mijn laptop. Ongeluk. Of toch niet? Op het Coninckplein in Antwerpen zijn niet enkel zwervers te vinden. Ook Judith Dekker hangt er regelmatig rond. De Amsterdamse fotografe verhuisde enkele maanden geleden naar Antwerpen, om de woorden die Ramsey Nasr in 2005 ter gelegenheid van zijn stadsdichterschap schreef, in beelden om de zetten. Antwerpen door de ogen van een Hollander, komt dat wel goed? Zeer zeker. Alle foto's werden genomen met analoge camera's, dit levert volgens Dekker zelf 'zachtere' beelden op. Het resultaat is geslaagd! Nog tot nu zondag te bekijken.. Allen daarheen! Wel opletten voor Afrikanen die elkaar met bijlen te lijf gaan..

ps - In een impulsieve bui naar Grobet gefietst, daar twee analoge toestellen gekocht. Voor €10 kan een mens toch niet sukkelen? Weet niet of ze nog werken, daar zal een beetje geluk bij moeten komen kijken..

52 hours in Amsterdam

2010-02-01T01:16:00.004+01:00

Begin vorige week las ik een klein artikel in NRC Handelsblad. Wouter 'de Hoge Vorst' - een berucht figuur uit het Amsterdamse nachtleven en een notoir vrouwenliefhebber - zou na een verblijf in Berlijn opnieuw voet aan wal hebben gezet in Amsterdam. Verbaasd over het lef en de arrogantie van de Nederlandse maffiabaas, belde ik mijn scheepsmakker Sam. Na kort overleg besloten we een weekend naar de Nederlandse hoofdstad te trekken, in de hoop een legendarisch figuur uit de Amsterdamse onderwereld in levende lijve te ontmoeten. Ik begon meteen met de voorbereiding. Google leverde me een vrij recente foto op, die werd genomen na zijn arrestatie in Sint Petersburg. Zoals de foto aantoont, had Wouter de Hoge Vorst zich vermomd als een zwakzinnig individu. Bij gebrek aan bewijsmateriaal voor zijn betrokkenheid de aanslag van 9/11, werd hij vrijgelaten. In het officiële verslag van de staatsveiligheid wordt beschreven hoe hij gillend het gebouw uitrende, waarna hij tegen voorbijganger passages uit De Gebroeders Karamazov begon te schreeuwen. In het Russisch, welteverstaan. Laat u niet om de tuin leiden door zijn uiterlijk, dit individu is wel degelijk geniaal.

Vrijdag - Vroeg in de ochtend (toch een uurtje later dan gepland - rarara) namen we de trein richting het noorden. We hadden twee uur tijd om onze strategie te plannen. Onze dekmantel was snel gevonden. We zouden twee studenten spelen, die wat meer over de geschiedenis van Amsterdam te weten wilden komen. Zelf had ik al wat onderzoeksmateriaal mee, namelijk 'Hoeren' van de Nederlandse schrijver en journalist Ischa Meijer. Het is een verhaal over de raamprostitutie op de walletjes en de verdoken thuisprostitutie van de iets stijlvollere – doch nog steeds oneerbare – dames die overleven door hun liefde te koop aan te bieden. Meijer gaat vooral op zoek naar de psychologische drijfveren van de hoerenloper. Het leek me ideaal om de motieven van ons doelwit beter in kaart te krijgen. Sam was iets minder goed voorbereid, dus we besloten om eerst langs de boekenmarkt op het Spui te gaan, om nog wat extra informatie in te winnen. Hier vingen we op dat zijn Charlotte, een stijlvolle femme fatale uit het Brusselse en sinds Berlijn één van Wouters vele minnaressen, die middag de trein richting Amsterdam had genomen om een paar dagen door te brengen bij haar grote liefde. Via één van de boekventers konden we haar telefoonnummer te pakken krijgen. Dezelfde verkoper hielp ons verder door ons het boek 'Een kleine geschiedenis van Amsterdam' van Geert Mak mee te geven. Charlotte wist ons te vertellen dat Wouter sinds zijn terugkeer naar Amsterdam op vrijdagavond vaak gesignaleerd was in de Melkweg. Die avond doken we het nachtleven in, op zoek naar onze held. De gastheer van dienst was Kenny Larkin. Al vrij snel hadden we Wouter gevonden. Achteraan in de ruimte, met liters champage op tafel en tien vrouwen aan elke vinger.

Zaterdag – Na een korte nacht waren we zaterdag vroeg uit de veren. 's Nachts was het al beginnen sneeuwen, nu lag er een maagdelijk wit tapijt. Uiteraard kon ik het niet laten om daar mijn sporen in achter te laten.

Eerste halte van de dag was 'Het Fort van Sjakoo'. Om de hoek keken we even rond op de vlooienmarkt van het Waterlooplein. Daarna wandelden we verder richting de Herengracht, voor een bezoekje aan het fotomuseum.

Op de voorgevel van het gebouw stond aangegeven dat het reeds in 1862 werd gebouwd, het contrast met de strakke en moderne inrichting zorgde voor een licht bevreemdende ervaring. Nadat we de foto's van Alexander Rochenko (1891-1956) bestudeerd hadden, trokken we ons terug op de bovenste verdieping van het museum, daar liepen we op de foto's van Myloo Oord de Amsterdamse modegoeroe Aynouk Tan tegen het lijf. Wouter vermomde zich voor deze gelegenheid als een economiestudent aan de Universiteit van Amsterdam. Sluw en slinks, had hij een baard laten groeien. Na een munthee in de bar van Kriterion, trokken we terug naar Villa Hogervorst. We hadden ondertussen het centrum van Amsterdam al gezien. Villa Hogervost ligt in Amsterdam-Noord. Scheepsmakker Sam moest en zou nog een laatste jeugdzonde begaan, voor hij maandag aan zijn eerste werkdag begon. Na een rondje schipper mag ik overvaren stond hij - met natte voeten - op de andere oever. Succes ermee Sam!

Zondag - Na een stevig ontbijt een wandeling gemaakt door het Vondelpark. Opnieuw verbaasd over de statige huizen die bewijs zijn van de rijkdom die de stad ooit kende, wandelden we via het museumplein terug richting Amsterdam Centraal. Op den Dam namen we afscheid van Charlotte. Dat plein is de navel van Amsterdam, wist Geert Mak ons nog te vertellen. Rond de dam die daar in de Amstel gebouwd werd groeide de stad. Na een kroket uit de muur te hebben gehaald, stapten we op de trein. Merci voor de gastvrijheid Wouter! Tot in Antwerpen?

48 hours in Oslo

2009-12-27T19:21:00.004+01:00

Step 1 - buy cheap ticket to Oslo

Step 2 - Take a walk in the park

Step 3 - Take a walk in the hills ..

.. with a very good guide - thanks Sebastian!

Step 4a - Birthday-party-hardy Norwegian style

Step 4b - Wake up hungover.

Step 5 - Visit the Munch Museet

Step 6 - Check out the Opera building

Step 7 - Snowboard

Step 8 - Lose a game of chess, but I'll have my revenge!

London Tower (Antwerpen)

2009-12-07T16:35:00.000+01:00